Çocuklara Ötenazi Hakkı

sosyalsorumluluk

SosyalSorumluluk.org, sosyal sorumluluk ve kurumsal sosyal sorumluluk proje ve haberlerini yayınlayan bir internet portalıdır

Bunlar da hoşunuza gidebilir...

1 Cevap

  1. Jojo Moyes’in Me Before You kitabında karşılaştım en son Dignistas ile. Okurken kitabı her sayfasında içine aldı ve resmen birlikte ölümü bekledim kahramanı ile. Kitap acı ile bitti bu kaçınılmazdı zaten mucizede beklemiyordum yazarın anlatım tarzından. Ondan önce de Yazar Terry Pratchett’in Coosing To Die (2011) belgeselini izlemiştim. Ancak bir insanın hayatından vazgeçme fikri kadar korkunç bir şeyde olmadığını düşünüyorum. Hristiyanlara göre de aslında cinayete ya da intihara giren bir durumken nasıl olurda yasallaştırılmış onu anlamıyorum. Bana kalırsa Türkiye’de de yasadışı uygulanıyor. Nasıl ki bitkisel hayata girmiş bir hastanın cihaza bağlı nefes alması durdurlması yine bir insan tarafından gerçekleştiriliyorsa -ki bu kararı yine bir insan veriyor/onaylıyor- bu da aynıdır. Fakat kişisel bakımını gerçekleştirememek, sosyal olarak her olanaktan uzaklaşmak, belki de fiziksel uzvlarını kullanamamak hatta hayatı kafasına göre yaşayamamak bir birey için oldukça zor bir durumdur. Ancak her kötünün karşısında bir de iyi olduğunu unutmamak gerekir. Belki çok klişe gelecek ancak her hastalık Allah’tan geldiği gibi dermanı da yine ondan gelir. Ölümcül hastalıkları olan onlarca binlerce insan var. Belki de benim hayatımda da çok fazla sayıda. Fakat düşündüğümde hiçbirinin ötenazi denilen bir şeye girebileceğini düşünemiyorum. Her yetişkinin böyle bir karar ile hayatına son verme isteğine şiddetle karşıyım. Evet üzücüdür ki böyle klinikler yasal olarak olmadığı zamanda intiharlar artmakta. Fakat neden ülkelerimizde psikoloji gibi bir bölüm var? Neden bu alanda eğitimler var? neden insanlar bu bölümlerden mezun oluyorlar? Madem ötenazi var ( ki bana göre kendi ölümünü seçmek bir psikolojik sorundur ) psikologlar ya da psikiyatristler neden varlar?

    Çözümsüzlükten kaynaklı ötenazinin yasallaştırılması fikri var ise şiddetle karşıyım. Evet son noktaya geldiğini düşünen veya yaşamını sürdürmek istemeyen insanlar olabilir. Fakat insanlar birbirlerinin yanında olmak hayata tutunmaları için vardır. Hatta bu konularda profesyonel eğitimler alanlar varken bir de ötenazi olması tamamen bir çelişki değil midir? Yaşam mı yoksa ölüm mü tercihi yapmakta bırakılmaktan ziyade yaşamı kolaylaştırmak için çözümler üretmek gerekmez midir? Savaşlarda hayatını yitiren çocuklar için üzülürken yasal bir klinikte yaşamına son veren bir çocuğa kendi tercihi diye bakmamızı tahammül dahi edilemez. Dayanılmaz acılar için tıbbi olarak geliştirilen yeni ilaçlar üretmek sanırım yaşam süresini biraz daha uzatabilir. Günlük ihtiyaçlarını gidermekte zorlanan bireyler için devlet hastalar için birer yardımcı asistan personel gibi birer yardımcı verebilir. Hatta ve hatta rutin ilaç saatleri dışında fiziksel ya da zihinsel engelli her birey için yaşam alanları oluşturulabilir. Onlarca binlerce çözüm önerisi düşünüp beyin fırtınası yapmak varken ötenazi de neyin nesi?

    Bir çocuk kalbinde ölüm hakkında aslında çok fazla şey bilmezken, henüz hiç yaşamamışken, ona ölümü anlatmak gerçekten bir çözüm müdür? Her çocuk mutluluğu seçer. Acılarının bu yol ile dineceğini anlatmak, ona böyle bir çarenin var olduğunu anlatmak… Çok hassas bir konu ve şiddetle tüm dünya da karşı çıktığım bir konu.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir